Alle 48 WK 2026-deelnemers: kansen, sterren en analyse

Achtenveertig landen. Het getal alleen al voelt surreëel als je het vergelijkt met de 24 teams die ik als kind op televisie zag in 1998. Het WK 2026 brengt voor het eerst in de geschiedenis teams uit alle zes de confederaties samen in een format dat ruimte laat voor zowel de gebruikelijke grootmachten als voor eilandstaten waar het nationale stadion kleiner is dan een gemiddeld Belgisch provinciestadion. Die mix is precies wat dit toernooi zo fascinerend maakt — en zo moeilijk te voorspellen.

In deze analyse loop ik door alle 48 deelnemers, bekeken vanuit België. Niet als neutrale waarnemer, maar als iemand die al negen jaar elk groot toernooi vanuit Brussel volgt en elke tegenstander afmeet aan de vraag: wat betekent dit voor de Rode Duivels? De favorieten krijgen hun podium, de uitdagers hun respect, de dark horses hun aandacht, en de debutanten hun moment. Maar alles draait uiteindelijk om dezelfde vraag: hoe staan onze kansen?

De topfavorieten: Argentinië, Frankrijk, Brazilië, Engeland

Er is een reden waarom de bookmakers elk WK opnieuw dezelfde vier namen bovenaan plaatsen. Het zijn de landen met de diepste en breedste selecties, de meeste toernooiervaring en de individuele klasse om wedstrijden op eigen kracht te beslissen. In 2026 zijn dat er vier die boven de rest uitsteken.

Argentinië komt als titelverdediger naar Noord-Amerika met de aura van onoverwinnelijkheid die een ploeg krijgt wanneer ze twee opeenvolgende grote toernooien wint — het WK 2022 en de Copa América 2024. Lionel Messi is 38 en speelt in de MLS, maar zijn rol als emotioneel kompas en tactische dirigent is onverminderd. De manier waarop Messi het tempo van een wedstrijd dicteert, ruimte creëert voor zijn medespelers en in de beslissende momenten opduikt, is op dit niveau nog steeds uniek. Om hem heen staat een kern die de afgelopen vier jaar niet heeft verloren op een toernooi: Julián Álvarez als de klinische afmaker die in de Premier League wekelijks bewijst dat hij tot de mondiale top behoort, Alexis Mac Allister als de middenvelddynamo, Enzo Fernández als de balverdeler die het ritme bepaalt. Coach Lionel Scaloni heeft een collectief gebouwd dat meer is dan de som der delen. De vraag is niet of Argentinië goed genoeg is, maar of ze de honger hebben om het een derde keer te doen. Historisch gezien slaagt bijna geen enkel land erin om twee WK’s op rij te winnen — het is Brazilië in 1962 gelukt en daarna niemand meer.

Frankrijk is de eeuwige rivaal, zowel voor Argentinië als voor België. Met Kylian Mbappé als spits beschikt les Bleus over de snelste en dodelijkste aanvaller ter wereld. Mbappé’s statistieken op WK’s zijn nu al historisch: acht doelpunten in twee toernooien, waaronder een hattrick in de finale van 2022. Maar Frankrijk is meer dan Mbappé alleen: Aurélien Tchouaméni controleert het middenveld met de autoriteit van een veteraan ondanks zijn 26 jaar, William Saliba is een muur in de verdediging die het hele seizoen bij Arsenal bewees dat hij tot de absolute top behoort, en de bank is diep genoeg om twee complete elftallen op te stellen. Didier Deschamps, de bondscoach die in 2018 het WK won en in 2022 de finale verloor na penalty’s tegen Argentinië, zoekt naar het sluitstuk van zijn carrière. Die motivatie maakt Frankrijk extra gevaarlijk.

Brazilië heeft iets te bewijzen. De kwartfinale-exit tegen Kroatië in 2022 was een teleurstelling, en de kwalificatie via de CONMEBOL was moeizamer dan verwacht. Maar de individuele kwaliteit is onmiskenbaar: Vinícius Júnior, de Ballon d’Or-winnaar, Rodrygo als zijn partner in crime, en Endrick als het 19-jarige wonderkind dat bij Real Madrid al liet zien dat hij klaar is voor het grootste podium. De seleção heeft altijd de aura van het onverwachte — het gevoel dat ze op elk moment kunnen ontploffen in een combinatie van snelheid, techniek en flair die geen andere ploeg kan evenaren.

Engeland, ten slotte, is de permanente belofte. Sinds de halve finale van 2018 en de EK-finale van 2021 wordt elk toernooi gepresenteerd als “het jaar van Engeland” — en telkens volgt de teleurstelling. Maar de kern van 2026 is de sterkste die Engeland in decennia heeft gehad: Jude Bellingham als de complete middenvelder, Bukayo Saka als de onvoorspelbare aanvaller, Declan Rice als de verdedigende anker. Als Engeland zijn toernooitrauma kan overwinnen, is het een serieuze kandidaat voor de titel. De odds weerspiegelen dat: Engeland noteert doorgaans als derde of vierde favoriet.

De uitdagers: Spanje, Duitsland, Nederland, Portugal

Net onder de absolute top bevindt zich een groep landen die elk WK in staat zijn om een halvefinale of meer te halen, maar die het cruciale element missen dat de favorieten wel hebben: de zekerheid dat ze het ook werkelijk doen. Het verschil tussen een favoriet en een uitdager is vaak niet de kwaliteit van de selectie, maar de consistentie onder druk en de ervaring in beslissende knock-outwedstrijden.

Spanje won het EK 2024 met een verbluffend jong team en komt als Europees kampioen naar het WK. Pedri, Lamine Yamal en Dani Olmo vormen een driehoek die in heel Europa wordt gevreesd. Yamal was op het EK pas 17 en speelde alsof hij al tien jaar op dit niveau actief was — een zeldzaam talent dat doet denken aan de jonge Messi maar met een eigen, unieke speelstijl. Het Spaanse tiki-taka heeft zich geëvolueerd naar een directere, verticale aanvalsstijl die minder voorspelbaar is dan het balbezit-voetbal van tien jaar geleden. Coach Luis de la Fuente heeft bewezen dat hij een selectie kan vormen die zowel balbezit als omschakeling beheerst. In Groep H wacht Uruguay als serieuze concurrent, maar Spanje heeft de diepte en de veelzijdigheid om elke tegenstander aan te kunnen.

Duitsland is herboren na het thuis-EK van 2024, waar de Mannschaft tot de kwartfinale reikte en het publiek opnieuw achter de nationale ploeg kreeg. De generatie Musiala-Wirtz-Havertz heeft het donkere decennium van twee WK-groepsfase-exits (2018, 2022) doen vergeten. Jamal Musiala, op zijn 23ste al een van de compleetste middenvelders ter wereld, is het symbool van de wederopstanding — een speler die op het middenveld én in de aanval beslissend kan zijn. Florian Wirtz, zijn partner bij Leverkusen en de nationale ploeg, voegt creativiteit en scorend vermogen toe. Duitsland zit in Groep E met Ivoorkust, Ecuador en Curaçao — een haalbare loting die ruimte biedt om ritme op te bouwen zonder de spanning van een poule des doods. De vraag is of de Mannschaft de vorm van het EK kan vasthouden over de Atlantische Oceaan, in een toernooi dat langer duurt en meer van de fysieke reserves vraagt.

Nederland, onze noorderburen, jagen al sinds 1974 op de wereldtitel en kwamen er drie keer dichtbij zonder die te pakken. De selectie van 2026 is solide maar niet spectaculair: Virgil van Dijk als de ervaren leider, Cody Gakpo als de gevaarlijke aanvaller, Xavi Simons als het creatieve brein. Groep F met Japan, Zweden en Tunesië is lastiger dan het lijkt — Japan is een serieuze outsider die in 2022 zowel Duitsland als Spanje versloeg in de groepsfase. Voor België heeft de Nederlandse deelname een extra emotionele lading: de Lage Landen-rivaliteit sluimert altijd, en een potentiële ontmoeting in de knock-outfase zou een van de meest bekeken wedstrijden van het hele toernooi worden.

Portugal heeft Cristiano Ronaldo op zijn 41ste nog steeds in de selectie, maar de ploeg is al lang niet meer afhankelijk van hem alleen. Rafael Leão, Bernardo Silva en Bruno Fernandes vormen een aanvallende linie met Europese topkwaliteit. In Groep K wacht een zware confrontatie met Colombia — twee teams die allebei de kwartfinale als minimum beschouwen. De winnaar van die groep heeft wellicht een makkelijker pad in de knock-outfase; de verliezer riskeert een vroege clash met een topfavoriet.

België: onze Rode Duivels onder de loep

Ik schrijf dit vanuit Brussel, twee maanden voor het WK begint, en de vraag die ik het vaakst hoor is altijd dezelfde: “Denk je dat het deze keer lukt?” Het antwoord is genuanceerd, maar laat me eerst de feiten op tafel leggen.

De Rode Duivels kwalificeerden zich als ongeslagen groepswinnaar van hun UEFA-kwalificatiegroep. De kern is een mix van ervaring en jeugd: Kevin De Bruyne (35, Manchester City) speelt zijn vermoedelijk laatste grote toernooi en is nog steeds een van de meest creatieve passers ter wereld. Romelu Lukaku (33) is de topscorer aller tijden van de nationale ploeg met meer dan 85 interlanddoelpunten. Thibaut Courtois bewaakt het doel met de autoriteit van iemand die Champions League-finales heeft gewonnen. Rond deze drie draaien de jongeren: Jérémy Doku met zijn onnavolgbare dribbels, Loïs Openda met zijn diepgang en afwerkingsvermogen, Leandro Trossard als de polyvalente aanvaller die in elke positie voorin kan spelen.

Bondscoach Domenico Tedesco heeft sinds zijn aantreding een pragmatischer systeem geïnstalleerd dan zijn voorganger Roberto Martínez. Waar Martínez balbezit en dominantie nastreefde, kiest Tedesco voor een flexibel 3-4-2-1 of 4-2-3-1 dat zich aanpast aan de tegenstander. In de kwalificatie werkte dat: België incasseerde weinig doelpunten en was efficiënt in de aanval. De verdediging, lang het zwakke punt van de Rode Duivels, is onder Tedesco compacter geworden. De vraag is of die pragmatische aanpak ook werkt tegen de absolute wereldtop, waar individuele klasse het verschil maakt en je meer nodig hebt dan organisatie alleen.

In de volledige Rode Duivels-analyse ga ik dieper in op de tactiek, de sleutelspelers, de groepswedstrijden en de odds. Hier volstaat het om te zeggen dat België behoort tot de top 10 van de wereld en een reële kans heeft op de kwartfinale of beter. Of het ook voor de titel gaat, hangt af van factoren die niemand kan voorspellen: de fitheid van De Bruyne, de vorm van Lukaku, het toernooigeluk dat elk kampioenschap vereist. Maar de ingrediënten zijn er — voor het laatst in deze samenstelling.

Dark horses: Marokko, Colombia, Uruguay, Japan

Op het WK 2022 in Qatar schudde Marokko de voetbalwereld wakker door als eerste Afrikaans land ooit de halve finale te bereiken. Dat was geen toeval — het was het resultaat van een meerjarenplan, een selectie vol spelers uit Europese topcompetities, en een collectieve mentaliteit die sterker bleek dan de individuele klasse van Portugal en Spanje. In 2026 komt Marokko als gewaarschuwd man: niemand onderschat de Leeuwen van de Atlas nog. In Groep C met Brazilië, Schotland en Haïti liggen de kaarten gunstig voor een tweede plaats en een plek in de knock-outfase.

Colombia bereikte in 2024 de finale van de Copa América en bevestigde daarmee dat het Zuid-Amerikaanse voetbal een nieuwe macht heeft. Luis Díaz, de flankaanvaller van Liverpool, is een speler die verdedigers nachtmerries bezorgt met zijn snelheid en directe loopacties. James Rodríguez, inmiddels 34 maar nog steeds de creatieve maestro, levert de passes die de aanval voeden. En het middenveld, met spelers als Jefferson Lerma en Richard Ríos, biedt de fysieke basis waarop het technische spel kan bloeien. In Groep K wacht de confrontatie met Portugal — een duel dat de groepsdynamiek zal bepalen en dat ik nu al markeer als een van de topwedstrijden van de groepsfase. Colombia’s kracht zit in de collectieve intensiteit: ze lopen meer, duelleren harder en geven nooit op. Op een toernooi als het WK zijn dat precies de eigenschappen die het verschil maken.

Uruguay is een land van 3,5 miljoen inwoners dat al twee keer wereldkampioen is geworden — in 1930 en 1950, lang geleden, maar de mentaliteit is gebleven. Die onevenredige verhouding tussen bevolkingsgrootte en voetbalsucces is uniek ter wereld, en in 2026 brengt de Celeste een mix van ervaring en jong talent. Federico Valverde is de motor op het middenveld, een speler die zowel kan verdedigen als aanvallen met een intensiteit die weinig spelers op deze aardbol evenaren. Darwin Núñez is de spits met de capaciteit om elke verdediging open te breken — grillig, soms onnavolgbaar, maar op zijn dag onhoudbaar. In Groep H met Spanje wacht een moordende confrontatie die de toon zet voor het hele toernooi. Uruguay als dark horse is bijna een understatement — het is een voormalig kampioen met de mentaliteit om elke favoriet het leven zuur te maken.

Japan, ten slotte, is het meest onderschatte team ter wereld. In 2022 versloegen de Samurai Blue zowel Duitsland als Spanje in de groepsfase, en dat was geen toevalstreffer maar het resultaat van een decennialange investering in jeugdopleiding en tactische ontwikkeling. De Japanse selectie bestaat uit spelers die in de Bundesliga, de Premier League en La Liga actief zijn, en de tactische discipline is ongeëvenaard. De snelheid van de omschakeling, het vermogen om onder druk helder te blijven en de bereidheid om als collectief te lijden voor het team — het zijn eigenschappen die Japan tot een nachtmerrie maken voor tegenstanders die individuele klasse overschatten. In Groep F met Nederland, Zweden en Tunesië is Japan de gevaarlijkste outsider. Een kwartfinale is reëel, en met het juiste toernooiverloop is zelfs meer denkbaar.

Nieuwkomers: Kaapverdië, Curaçao, Jordanië, Oezbekistan

In een spelershuis ergens in Praia, de hoofdstad van Kaapverdië, hangt een foto van het moment dat de kwalificatie een feit was. Een land van 600.000 inwoners op het WK — het is het equivalent van een Belgische provinciestad die de Champions League bereikt. Kaapverdië is de kleinste deelnemer ooit en treft in Groep H meteen Spanje en Uruguay. Het resultaat is bijna bijzaak; het verhaal is de deelname zelf. Maar onderschat deze ploeg niet: de selectie bestaat grotendeels uit spelers die in Portugese en Franse competities spelen, en de kwalificatie via de CAF was geen cadeau — gevestigde namen als Ghana en Kameroen werden geëlimineerd.

Curaçao brengt de Caribische flair naar Groep E. Met een bevolking van circa 150.000 is het na Kaapverdië de kleinste deelnemer. De band met het Nederlandse en Belgische voetbal is sterk: meerdere internationals speelden of spelen in de Eredivisie of de Jupiler Pro League. Tegen Duitsland, Ivoorkust en Ecuador is overleven de opdracht, maar elk punt dat Curaçao pakt, wordt op het eiland gevierd als een landstitel.

Jordanië haalde in 2024 de finale van de Aziatische beker en bewees daarmee dat het meer is dan een voetbalvoetnoot. De kwalificatie voor het WK bevestigt die opwaartse lijn. In Groep J met Argentinië, Algerije en Oostenrijk liggen de kaarten moeilijk, maar de Jordaniërs hebben al laten zien dat ze niet bang zijn voor grote namen. Het is een land waar voetbal snel groeit en waar de WK-deelname een katalysator kan zijn voor een nieuwe generatie spelers.

Oezbekistan is de meest bevolkte debutant met ruim 36 miljoen inwoners en een voetbalcultuur die decennialang op de drempel van het WK stond zonder er ooit binnen te komen. In Groep K wacht Colombia en Portugal — een zware opgave. Maar de Oezbeekse selectie heeft spelers die in Europese en Russische topcompetities actief zijn, en de technische basis is solide. Voor het Oezbeekse voetbal is dit WK een generatie-evenement: het hele land kijkt, het hele land droomt.

De gastlanden: VS, Mexico, Canada — thuisvoordeel?

Thuisvoordeel op een WK is geen mythe — het is een statistisch meetbaar fenomeen. Gastlanden presteren gemiddeld anderhalf tot twee ronden beter dan hun FIFA-ranking zou suggereren, gedreven door de steun van het publiek, het ontbreken van jetlag en de vertrouwdheid met de omstandigheden. In 2026 is er een complicatie: drie gastlanden moeten dat voordeel delen.

De Verenigde Staten zijn de hoofdgastheer met elf stadions en de meeste wedstrijden. De USMNT heeft de afgelopen jaren sterk geïnvesteerd in talentontwikkeling, met Christian Pulisic, Weston McKennie en Giovanni Reyna als de bekendste namen. Pulisic is inmiddels een gevestigde naam in de Serie A bij AC Milan en heeft de capaciteit om op de grootste podia het verschil te maken. In Groep D met Paraguay, Australië en Turkije is de eerste plaats haalbaar, al is Turkije een grillige tegenstander die op zijn dag elke ploeg kan verrassen. Het Amerikaanse publiek is luidruchtig en enthousiast, al mist het de diepgewortelde voetbalkennis die je in Europa of Zuid-Amerika vindt. De druk om te presteren op eigen bodem is enorm — een groepsfase-exit zou een publicitaire ramp zijn voor het voetbal in de VS en voor de commerciële ambitie die de MLS koestert.

Mexico opent het toernooi in het Estadio Azteca en heeft drie stadions tot zijn beschikking. De Mexicaanse selectie is in transitie, met een mix van ervaren Liga MX-spelers en jongeren die in Europa actief zijn. Groep A met Zuid-Korea, Zuid-Afrika en Tsjechië is haalbaar, en het thuisvoordeel in Mexico-Stad — op 2.200 meter hoogte, waar Europese en Aziatische teams zichtbaar lijden onder de ijle lucht — is een reële factor. Mexico bereikt traditioneel de achtste finales en valt daar uit; de vraag is of het thuisvoordeel dat patroon kan doorbreken.

Canada is de jongste voetbalnatie van het trio en speelt in Toronto en Vancouver. De Canadese selectie heeft talent — Alphonso Davies van Bayern München is de bekendste naam — maar mist de diepte van de twee andere gastlanden. In Groep B met Zwitserland, Qatar en Bosnië en Herzegovina is een tweede plaats het doel. Het Canadese publiek is nieuw voor het WK-podium, wat zowel een voordeel (enthousiasme) als een nadeel (onwennigheid) kan zijn.

Wie ontbreekt en waarom: Italië, Denemarken en meer

Achtenveertig plekken, en toch zijn er namen die pijn doen. Italië — vier keer wereldkampioen, Europees kampioen in 2021 — mist voor het derde WK op rij het toernooi. Het Italiaanse voetbal zit in een systeemcrisis: de jeugdopleiding produceert te weinig toptalent, de Serie A verliest terrein aan de Premier League en La Liga, en de Azzurri missen de collectieve kracht die hen in 2021 nog de Europese titel bezorgde. Voor het Italiaanse voetbal is dit het dieptepunt van een lang verval.

Denemarken, halvefinalist op het EK 2021, is een andere verrassende afwezige. De Denen beschikten over een sterke kern rond Christian Eriksen en Rasmus Højlund, maar de kwalificatiecampagne liep stroef met onverwachte nederlagen. Polen zonder Robert Lewandowski als WK-spits, Servië zonder Dušan Vlahović op het grootste podium, Wales zonder Gareth Bale (inmiddels gestopt) en de nieuwe generatie die het niet waar maakte — het zijn allemaal verhalen van gemiste kansen.

Kameroen, de meest succesvolle Afrikaanse WK-natie met acht eerdere deelnames, viel weg in de Afrikaanse kwalificatie ten gunste van Kaapverdië. Het is een verschuiving die het veranderende landschap van het Afrikaanse voetbal illustreert: de oude machten worden uitgedaagd door kleinere landen met betere structuren en meer spelers in Europese competities. Voor het toernooi als geheel betekent de afwezigheid van deze gevestigde namen dat er meer ruimte is voor verrassingen, meer onbekend terrein voor analisten en bookmakers, en meer onvoorspelbaarheid in de groepsfases — precies het soort dynamiek dat een WK onvergetelijk maakt.

Onze rangschikking: top 10 kanshebbers voor de titel

Elke WK-analist maakt een power ranking, en elke power ranking is subjectief. Dat is het eerlijke voorbehoud. Wat volgt is mijn persoonlijke inschatting van de tien ploegen met de grootste kans op de wereldtitel, gebaseerd op selectiekwaliteit, toernooiervaring, recente vorm en groepsloting. Geen algoritme — mensenwerk, met alle beperkingen die daarbij horen. Ik heb er bewust voor gekozen om de ranking niet te baseren op de bookmaker-odds, hoewel die uiteraard een referentiepunt zijn. Mijn inschatting wijkt op een paar punten af van de markt, en ik leg uit waarom.

Op de eerste plaats zet ik Argentinië. De titelverdediger heeft de winnende mentaliteit, de tactische flexibiliteit en de individuele klasse om het opnieuw te doen. Het enige vraagteken is de fysieke conditie van Messi, maar zelfs een Messi op 70% is een verschil met elke andere ploeg ter wereld.

Op twee staat Frankrijk. Mbappé op een WK is een ander dier dan Mbappé in de competitie: sneller, scherper, beslissender. De breedte van de selectie is angstaanjagend — Deschamps kan wisselen zonder aan kwaliteit in te leveren.

Engeland op drie. De generatie Bellingham-Saka-Rice is de meest complete Engelse lichting in decennia, en de halve finales op de laatste twee grote toernooien (WK 2018, EK 2024) tonen dat het toernooitrauma langzaam slijt.

Brazilië op vier. De seleção heeft de individuele klasse van Vinícius en Rodrygo, maar de collectieve samenhang was wisselvallig in de kwalificatie. Op hun beste dag is Brazilië onverslaanbaar; op hun slechtste dag zijn ze kwetsbaar.

Spanje op vijf. De EK-titel van 2024 geeft vertrouwen, en Yamal-Pedri-Olmo is een middenvelddriehoek die elke tegenstander kan domineren. Groep H met Uruguay is een vroege test.

Op zes plaats ik Duitsland. De wederopstanding na het EK 2024 is indrukwekkend, en Musiala is een speler die wedstrijden in zijn eentje kan beslissen. De groepsloting is gunstig, wat ruimte biedt om ritme op te bouwen.

Nederland op zeven. Solide maar niet spectaculair, met Van Dijk als de ervaren leider en Gakpo als de doelpuntendreiging. De Oranje mist de individuele uitschieter die de absolute top kenmerkt, maar de collectieve discipline compenseert.

Portugal op acht. De selectie is breed en technisch sterk, met Leão en Bernardo Silva als creatieve krachten. De groepsloting met Colombia is zwaar, maar Portugal heeft de ervaring om er doorheen te komen.

België op negen. Onze Rode Duivels hebben de selectie, de ervaring en de motivatie, maar missen de consistentie in knock-outwedstrijden die de top vier kenmerkt. Een kwartfinale is de verwachting; alles daarbovenop is een bonus die de gouden generatie verdient.

Colombia op tien. De Copa América-finalist van 2024 is het meest in vorm van alle Zuid-Amerikaanse teams na Argentinië. Luis Díaz is een wedstrijdbeslisser op de vleugel, en de collectieve intensiteit van de Colombianen maakt hen tot een oncomfortabele tegenstander voor iedereen. De groepsloting met Portugal maakt deze plek in de top 10 riskant, maar de kwaliteit is er zonder meer.

48 dromen, één trofee

Het WK 2026 is het meest diverse voetbaltoernooi ooit georganiseerd. Van Kaapverdië tot Argentinië, van Curaçao tot Frankrijk — 48 landen met 48 verhalen, gebundeld in 39 dagen voetbal op het hoogste niveau. De favorieten zijn bekend, de dark horses gewaarschuwd, de debutanten klaar voor het avontuur van hun leven. En ergens in die mix van grootmachten en nieuwkomers, van titelverdedigers en sprookjesteams, zitten de Rode Duivels — met de ervaring van vier opeenvolgende WK-deelnames en de honger van een generatie die weet dat dit haar laatste kans is.

Wat mij als analist het meest fascineert aan dit WK, is de onvoorspelbaarheid die het nieuwe format met zich meebrengt. Met 48 teams, twaalf groepen en een ronde van 32 zijn er meer variabelen dan ooit. De modellen die bij vorige edities betrouwbaar werkten, moeten worden herijkt. Dat creëert ruimte voor frisse analyses, onverwachte inzichten en — voor de wedder — kansen die bij een 32-landentoernooi niet zouden bestaan.

Voor ons als Belgische fans draait alles om de Rode Duivels, maar het WK is groter dan één team. Het is een toernooi dat je herinnert aan waarom je van voetbal houdt: de onvoorspelbaarheid, de emotie, het moment waarop een onbekende speler uit een klein land iets doet wat de wereld versteld doet staan. In de komende weken publiceer ik op DuivelsGok diepgaande analyses van elke groep, elke topfavoriet en elke tegenstander van België. Tot die tijd: verdiep je in de teams, bestudeer de groepen, en bereid je voor op de mooiste zomer die het voetbal ons te bieden heeft.

De volledige analyse van onze Rode Duivels, inclusief tactiek, sleutelspelers en odds-vergelijking, vind je op de betreffende pagina’s van deze site.

Gemaakt door de redactie van 'Bevoetbalwk2026'.