Argentinië op het WK 2026: kan de titelverdediger het opnieuw?

De wereldkampioen is terug — met of zonder Messi op zijn best?

Doha, 18 december 2022. Ik zat in een overvolle huiskamer in Brussel en keek hoe Lionel Messi de WK-trofee boven zijn hoofd tilde. Het was het moment waarop voetbalgeschiedenis werd geschreven — de beste speler aller tijden die eindelijk de enige prijs won die aan zijn palmares ontbrak. Nu, drieenhalf jaar later, keert Argentinië terug als titelverdediger op het WK 2026 in de Verenigde Staten. De vraag die het mondiale voetbal bezighoudt is niet of Messi er bij is — dat is hij — maar welke versie van Messi we zullen zien.

Op 38-jarige leeftijd is Messi niet meer de speler die heel België in 2014 in de kwartfinale eigenhandig elimineerde. Zijn snelheid is afgenomen, zijn actieradius beperkt. Maar zijn voetbalintelligentie, zijn passing en zijn vermogen om in de beslissende momenten op te duiken — dat is onaangetast. Bij Inter Miami heeft hij aangetoond dat hij op een lager tempo nog steeds wedstrijden kan domineren. De vraag is of dat tempo volstaat op een WK, waar de intensiteit exponentieel hoger ligt dan in de MLS.

Argentinië op het WK 2026 is meer dan Messi alleen. Dit is een selectie die in de afgelopen vier jaar een Copa America, een Finalissima en een WK gewonnen heeft — de meest succesvolle periode in de Argentijnse voetbalgeschiedenis sinds de jaren tachtig. De kern van die selectie is intact, aangevuld met jong talent dat in Europa op het hoogste niveau presteert. Als analist moet ik eerlijk zijn: dit is op papier de sterkste WK-selectie ter wereld. De vraag is of papier vertaalt naar prestaties onder de Amerikaanse zon.

Kwalificatie: de Zuid-Amerikaanse route

De CONMEBOL-kwalificatie is de zwaarste ter wereld, en zelfs Argentinië ontsnapt daar niet aan. De Albiceleste kwalificeerde zich via de Zuid-Amerikaanse eliminatorias, een marathon van achttien wedstrijden verspreid over twee jaar tegen de negen andere Zuid-Amerikaanse federaties. Anders dan in Europa, waar groepen van vier of vijf teams relatief voorspelbare resultaten opleveren, is elke uitwedstrijd in Zuid-Amerika een gevecht: de hoogte van La Paz (3.640 meter boven zeeniveau), de tropische hitte van Barranquilla, de intimiderende sfeer van het Centenario in Montevideo. Geen enkel resultaat is gegarandeerd, zelfs niet voor de wereldkampioen.

Argentinië eindigde in de top drie van de CONMEBOL-tabel, wat directe kwalificatie opleverde zonder de omweg via de intercontinentale play-offs. De route was niet vlekkeloos — een pijnlijke nederlaag tegen Colombia in Barranquilla, waar de hitte en de luchtvochtigheid elke Europees geschoolde speler tot wanhoop drijven, en een verrassend verlies thuis tegen Paraguay zorgden voor nervositeit bij de Argentijnse pers. Maar bondscoach Lionel Scaloni hield het hoofd koel, roteerde waar nodig en hield zijn kernspelers fit voor het grotere doel. De kwalificatie bevestigde wat iedereen al wist: Argentinië heeft de breedte en de kwaliteit om op elk niveau te presteren, maar de aura van onoverwinnelijkheid die na Qatar bestond is definitief doorbroken.

Wat opviel in de kwalificatiereeks was de geleidelijke verschuiving van het zwaartepunt. Messi speelde niet alle wedstrijden — zijn belasting werd zorgvuldig beheerd, met name in de uitduels op grote hoogte en bij extreme temperaturen. In zijn afwezigheid bleken spelers als Julian Alvarez en Enzo Fernandez in staat om het team te leiden, wedstrijden te beslissen en het collectief draaiend te houden. Dat is cruciaal voor het WK: een ploeg die niet meer afhankelijk is van een enkele speler, maar die meerdere leiders heeft die verantwoordelijkheid nemen wanneer het erop aankomt. Die evolutie van Messi-afhankelijkheid naar collectieve kracht is de belangrijkste ontwikkeling in het Argentijnse voetbal sinds Qatar.

Sleutelspelers: Messi, Alvarez, Mac Allister en de diepte

Het is verleidelijk om bij Argentinië alleen over Messi te praten, maar dat zou de rest van deze selectie schromelijk tekortdoen. Wat deze Argentijnse generatie zo gevaarlijk maakt is dat het verlies van Messi’s fysieke dominantie gecompenseerd wordt door de opkomst van spelers die bij de grootste clubs ter wereld onbetwiste basisspelers zijn. Julian Alvarez heeft zich bij Atletico Madrid ontwikkeld tot een van de meest complete aanvallers ter wereld. Hij combineert de werkethiek van een middenvelder met het scorend vermogen van een spits — 22 competitiedoelpunten dit seizoen, plus regelmatige bijdragen in de Champions League. Op het WK 2022 was hij al beslissend met goals in de kwartfinale en halvefinale; vier jaar later is hij een rijpere, completere versie van zichzelf, een speler die in de schaduw van Messi gegroeid is tot iemand die het licht verdient.

Alexis Mac Allister vormt het kloppend hart van het Argentijnse middenveld. Bij Liverpool heeft hij bewezen dat hij op het allerhoogste niveau kan presteren onder wekelijkse druk — de Premier League duldt geen zwakke momenten, geen slechte dagen. Zijn positionering tussen de linies, zijn vermogen om balbezit te controleren in hectische fases en zijn toenemende scorend vermogen vanuit de tweede lijn maken hem tot een sleutelspeler die in elke tactische opstelling past. Waar Fernandez het vuile werk opknapt, levert Mac Allister de creativiteit die Argentinië’s middenveld onderscheidt van de concurrentie.

De diepte van de Argentijnse selectie is waar het verschil zit met de meeste concurrenten. Enzo Fernandez op het middenveld, Lisandro Martinez en Cristian Romero centraal achterin, Nahuel Molina en Nicolas Tagliafico op de backs — op elke positie beschikt Scaloni over meerdere opties van topniveau. Die luxe vertaalt zich in de mogelijkheid om te roteren zonder kwaliteitsverlies, om tactisch te variëren per tegenstander en om blessures op te vangen zonder structurele schade aan het team.

Emiliano Martinez in het doel verdient een aparte vermelding. De keeper van Aston Villa was de held van de finale in Qatar met zijn cruciale reddingen in de penaltyreeks tegen Frankrijk. Zijn aanwezigheid in het doel, zijn vermogen om tegenstanders mentaal te destabiliseren en zijn schot-stoppende statistieken maken hem tot een factor die in elke wedstrijdanalyse meegewogen moet worden.

Groep J: Algerije, Oostenrijk, Jordanië

De lotingsceremonie was genadig voor de titelverdediger. Groep J biedt Argentinië drie tegenstanders die respectabel zijn maar geen directe bedreiging vormen voor de kwalificatie. Algerije is de sterkste tegenstander — de Algerijnse ploeg heeft zich via de CAF-kwalificatie geplaatst en beschikt over een aantal spelers die in de top vijf Europese competities actief zijn. De Vossen van de Woestijn hebben een sterke collectieve identiteit en hun supporters reizen massaal mee, wat voor een bijzondere sfeer zal zorgen. Maar het niveau-verschil met Argentinië is aanzienlijk: in een directe confrontatie zou Algerije als zwaar verliezende buitenstaander beginnen.

Oostenrijk brengt Europese organisatie en fysieke kracht mee. Onder bondscoach Ralf Rangnick heeft de Oostenrijkse ploeg een duidelijke identiteit ontwikkeld: hoog druk zetten, snel schakelen en fysiek domineren. Op het EK 2024 in Duitsland waren ze verrassend sterk, met overwinningen die niemand had voorspeld. De Oostenrijkse aanpak — Gegenpressing op het allerhoogste niveau — kan zelfs voor topteams oncomfortabel zijn. Maar een WK in de Amerikaanse zomer, met temperaturen en luchtvochtigheid die Europese ploegen parten spelen, ondermijnt precies dat fysieke spel waarop Rangnick leunt. Argentinië heeft het voordeel van ervaring in die omstandigheden — de Zuid-Amerikaanse kwalificatiecyclus bereidt je voor op elke klimatologische uitdaging.

Jordanië is een debutant op het WK en verdient respect voor die prestatie. De Jordaanse ploeg heeft zich via de AFC-kwalificatie geplaatst en bereikte eerder de finale van de Aziatische beker, waarin het nipt verloor van Qatar. De Jordaanse bondscoach heeft een team gebouwd rond collectieve discipline en snelle omschakelingen. Maar op het WK is de stap naar het allerhoogste niveau groot, en tegen Argentinië zal Jordanië vooral bezig zijn met schadebeperking. Een eervolle nederlaag met een klein verschil zou voor de debutant al een prestatie zijn.

Het schema van Groep J biedt Argentinië de mogelijkheid om de groepsfase als opwarming te gebruiken. De zwaardere tegenstanders — Algerije en Oostenrijk — staan vroeg op het programma, waardoor Scaloni in de derde wedstrijd tegen Jordanië kan roteren. Mijn verwachting: Argentinië sluit de groepsfase af met zeven tot negen punten en een doelsaldo dat de rest van het toernooi intimideert.

Odds en kansen: topfavoriet of overschat?

Bij Belgische bookmakers met een F1+-licentie staat Argentinië genoteerd als topfavoriet of gedeeld favoriet voor de WK-titel, met noteringen rond 5.50. Dat maakt het de laagst genoteerde ploeg naast Frankrijk, wat betekent dat de markt Argentinië als de beste kans op de eindzege beschouwt. Die notering is gebaseerd op een combinatie van factoren: de WK-titel in 2022, de Copa America-triomf in 2024, de diepte van de selectie en het feit dat het WK in Noord-Amerika gespeeld wordt — een continent waar Argentinië zich thuis voelt dankzij de grote diaspora in de VS en de vertrouwdheid met het Zuid-Amerikaanse klimaat dat in steden als Houston en Miami vergelijkbaar is.

Maar is die favoriete status gerechtvaardigd? Ik heb twijfels, en die wil ik onderbouwen. De Messi-factor is een tweesnijdend zwaard: zijn aanwezigheid geeft het team een psychologisch voordeel dat niet in statistieken te vangen is, maar zijn fysieke beperkingen kunnen in de latere rondes van het toernooi een handicap worden. Een WK met 48 teams betekent een extra knock-outronde — zeven wedstrijden in plaats van zes om kampioen te worden. Die extra wedstrijd is voor een 38-jarige Messi een significante belasting.

Bovendien is er het historische precedent: de laatste ploeg die twee opeenvolgende WK-titels won was Brazilië in 1958 en 1962. Sindsdien is het geen enkele titelverdediger gelukt — Italië ging in 2010 in de groepsfase onderuit, Spanje in 2014, Duitsland in 2018 en Frankrijk in 2022 overleefde de groepsfase maar werd in de finale verslagen. De vloek van de titelverdediger is geen statistisch toeval maar een structureel fenomeen: teams worden na een WK-titel het doelwit van elke tegenstander, de motivatie verschuift en de honger die een eerste titel drijft is moeilijk te repliceren.

De notering van 5.50 impliceert een winkans van circa 18%. Mijn eigen model komt uit op 14-16%, wat betekent dat Argentinië iets overschat is door de markt. Geen dramatisch verschil, maar wel een reden om niet blindelings op de titelverdediger in te zetten. De echte waarde bij Argentinië zit in de minder zichtbare markten: Alvarez als topscorer van het toernooi rond 12.00 biedt bijvoorbeeld meer rendement dan de winnaar-markt, en Argentinië als finalist rond 3.00 is een markt waar de marge in je voordeel werkt.

Argentinië op het WK: van Maradona tot Messi

Het WK-palmares van Argentinië leest als een voetbalroman. Twee wereldtitels — 1978 op eigen bodem en 1986 in Mexico met Diego Maradona als goddelijke solist — vijf finales in totaal, en een traditie van geniale individuele spelers die toernooien naar hun hand zetten. Mario Kempes in 1978, Maradona in 1986, een jonge Messi die in 2006 in Duitsland zijn debuut maakte — Argentinië en het WK zijn onlosmakelijk verbonden.

De periode tussen Maradona en Messi was lang en frustrerend. In 1990 haalde Argentinië nog de finale (verlies tegen Duitsland), maar daarna volgden teleurstellende uitschakelingen in de kwartfinales en achtste finales. Het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea was een bijzonder dieptepunt: een vroege groepsfase-exit voor een generatie die als topfavoriet was afgereisd. Gabriel Batistuta, Juan Roman Riquelme, Hernan Crespo — alle talent van de wereld, maar geen resultaat wanneer het ertoe deed.

Messi’s eerste drie WK-deelnames (2006, 2010, 2014) leverden een verloren finale op tegen Duitsland in 2014 — een resultaat dat jarenlang als een open wond voelde. In 2018 was de groepsfase al bijna het eindstation, en pas een spectaculaire 4-3 overwinning op Frankrijk in de achtste finale hield het toernooi levend voor Argentinië, tot een verlies tegen uiteindelijk kampioen Frankrijk in de kwartfinale. De verlossing kwam in Qatar 2022, en die verlossing maakt het WK 2026 paradoxaal genoeg tot een toernooi zonder existentiele druk voor Argentinië. De trofee staat in Buenos Aires. Alles wat nu komt is bonus.

Tactisch profiel onder Scaloni

Lionel Scaloni is de antithese van de flamboyante bondscoach. Geen grote gebaren, geen dramatische persconferenties, geen tactische revoluties. Wat hij wel biedt is iets dat minstens zo waardevol is: stabiliteit en vertrouwen. Onder Scaloni speelt Argentinië in een flexibel 4-3-3 dat afhankelijk van de fase van de wedstrijd verschuift naar een 4-4-2 of een 3-5-2. De kern van het systeem is altijd hetzelfde: balbezit in de opbouw, snelle omschakelingen via de flanken en een compacte defensie die weinig grote kansen toestaat.

De sleutel tot Scaloni’s succes is zijn vermogen om spelers in hun optimale rol te plaatsen zonder dogmatisch vast te houden aan een systeem. Messi krijgt de vrijheid om als valse negen te opereren, zonder defensieve verplichtingen — een luxe die Scaloni bewust creëert door het middenveld extra mankracht te geven. Mac Allister en Fernandez dekken het middenveld af met een intensiteit die compensatie biedt voor Messi’s beperkte loopvermogen. Alvarez biedt de diepgang en de werkethiek die Messi niet meer kan leveren. Het is een systeem dat gebouwd is rond individuele sterktes, niet rond een abstracte filosofie.

Wat Scaloni onderscheidt van zijn voorgangers is zijn bereidheid om in-game aanpassingen te maken. In de finale van het WK 2022 tegen Frankrijk schakelde hij halverwege de tweede helft over op een andere structuur toen Frankrijk terugkwam van 2-0. Die flexibiliteit — het vermogen om tijdens de wedstrijd te lezen wat nodig is en je plan aan te passen — is zeldzaam bij bondscoaches en cruciaal op een toernooi waar elke wedstrijd een andere uitdaging biedt. Scaloni’s pragmatisme is precies wat je nodig hebt als je in zeven wedstrijden wereldkampioen moet worden.

Wat als België Argentinië tegenkomt?

Dit is de sectie die elke Belgische lezer het eerst zal opzoeken, en terecht. De kans op een ontmoeting tussen België en Argentinië op het WK 2026 is reëel — afhankelijk van de groepsresultaten zou een confrontatie in de kwartfinale of halvefinale mogelijk zijn. De historie is pijnlijk: in 2014 elimineerde Argentinië de Rode Duivels in de kwartfinale met een 0-1 overwinning dankzij een vroeg doelpunt van Gonzalo Higuain. Die wedstrijd in Brasilia was een les in toernooi-effectiviteit: Argentinië scoorde, zakte in en liet België de bal zonder ooit werkelijk in gevaar te komen.

Tactisch zou een confrontatie in 2026 fundamenteel anders verlopen. Het België van Tedesco is defensiever en compacter dan het België van Wilmots in 2014. De Bruyne is nu de leider die hij toen nog niet was — in 2014 was hij 23 en nog zoekend naar zijn rol in het grote elftal. En Argentinië zonder een fitte Messi is een ander team dan Argentinië met Messi op zijn piek. De sleutel voor België zou liggen in het controleren van het middenveld — als Mac Allister en Fernandez ruimte krijgen, domineren ze elke tegenstander. Maar als België hen onder druk zet, het tempo dicteert en de Argentijnse opbouw verstoort, liggen er kansen. Doku op de flank tegen een Argentijnse back die minder snel is — dat is het scenario waar ik als Belgisch analist van droom.

Mijn analyse: in een directe confrontatie is Argentinië favoriet, maar niet overweldigend. Ik schat de kans op een Belgische overwinning in een knock-outwedstrijd (inclusief verlengingen en penalty’s) op 35-40%. Dat is hoger dan de meeste modellen suggereren, omdat ik geloof dat Tedesco’s defensieve organisatie specifiek effectief is tegen teams die op balbezit leunen. Een hypothetische kwartfinale België – Argentinië zou een van de meest fascinerende duels van het toernooi zijn — en voor de Rode Duivels een kans op sportieve revanche die twaalf jaar op zich heeft laten wachten. In mijn overzicht van alle WK 2026-deelnemers plaats ik Argentinië in de absolute top, maar niet als onverslaanbaar. Geen enkel team is dat op een WK met 48 deelnemers.

Value bets: Argentinië-markten

De winnaar-markt rond 5.50 biedt, zoals gezegd, beperkte waarde — de bookmakers hebben Argentinië efficiënt geprijsd en de marge zit elders. Maar de titelverdediger genereert interessante mogelijkheden in nevenmarkten waar de modellen minder verfijnd zijn. Julian Alvarez als WK-topscorer rond 12.00 is mijn favoriete Argentinië-gerelateerde markt — hij speelt in een elftal dat veel scoort, hij heeft de fysiek om zeven wedstrijden op topniveau te spelen, zijn positie als eerste keus naast of in plaats van een deeltijd-Messi garandeert hem speelminuten en zijn notering onderschat zijn capaciteiten. Bij het WK 2022 scoorde hij vier keer ondanks een beperktere rol dan hij nu vervult.

Een andere markt die aandacht verdient: Argentinië wint de groep met negen punten, beschikbaar rond 2.10. Gegeven de kwaliteit van Groep J en Scaloni’s neiging om elk duel serieus te nemen — zelfs tegen zwakkere tegenstanders drukt hij door — is de kans op een perfecte groepsfase hoger dan de 48% die deze notering impliceert. Mijn schatting: 55-60%. Niet spectaculair, maar consistent met het profiel van een value bet — een kleine maar systematische marge in je voordeel die over meerdere weddenschappen rendement oplevert.

Tot slot: de markt op Argentinië als finalist. De notering rond 3.00 impliceert een kans van 33%. Mijn model, rekening houdend met de gunstige kant van het schema en de toernooiervaring van deze ploeg, komt uit op 38-40%. Het verschil is bescheiden maar reëel, en voor wedders die op zoek zijn naar een middellange termijn positie biedt deze markt een verstandiger risico-rendement-verhouding dan de outright winnaar-markt.

Gemaakt door de redactie van 'Bevoetbalwk2026'.