Gids voor het WK 2026: alles wat Belgische fans moeten weten

Ik herinner me het WK van 1994, de eerste editie die ik als kind bewust meemaakte. Vierentwintig landen, een handvol stadions in de Verenigde Staten, en het gevoel dat de wereld even stilstond voor een bal. Wat er in juni 2026 op ons afkomt, is iets fundamenteel anders. Achtenveertig landen, zestien stadions verspreid over drie continenten, en een format dat nog nooit eerder is uitgetest op het grootste podium van het voetbal. Dit is niet zomaar een volgende editie van het WK 2026 — dit is een heruitvinding van het toernooi zelf.

Voor ons als Belgische fans komt daar een laag emotie bovenop die moeilijk te overschatten valt. De Rode Duivels reizen naar de westkust van Noord-Amerika met een kern die voor een deel zijn laatste grote toernooi speelt. Kevin De Bruyne is 35, Romelu Lukaku nadert de 34, Thibaut Courtois heeft al aangegeven dat dit wellicht zijn afscheidstournee wordt bij de nationale ploeg. Tegelijk staan Jérémy Doku, Loïs Openda en Leandro Trossard klaar om het stokje over te nemen. De generatiewissel die we al jaren zien aankomen, vindt nu plaats — op het allergrootste podium.

In deze gids neem ik je mee door alles wat je moet weten over het WK 2026: het nieuwe format met 48 landen, de twaalf groepen, het speelschema in Belgische tijd, de gastlanden en hun stadions, de debutanten, de grote afwezigen, en natuurlijk de Belgische route door het toernooi. Of je nu je vakantieplanning wilt afstemmen op de wedstrijden, of je weddenschappen wilt onderbouwen met feiten — hier begin je.

Even de kernfeiten op een rij voordat we dieper duiken. Het WK 2026 loopt van 11 juni tot en met 19 juli en wordt georganiseerd door drie landen: de Verenigde Staten (elf stadions), Mexico (drie stadions) en Canada (twee stadions). Er doen 48 landen mee, verdeeld over twaalf groepen van vier. In totaal worden 104 wedstrijden gespeeld over 39 dagen. De openingswedstrijd vindt plaats in het Estadio Azteca in Mexico-Stad, de finale in het MetLife Stadium nabij New York. De knock-outfase begint met een ronde van 32: de nummers één en twee van elke groep gaan door, aangevuld met de acht beste nummers drie. Voor België betekent dit dat zelfs een derde plaats in Groep G voldoende kan zijn om verder te gaan — al wil je daar als favoriet natuurlijk niet van afhankelijk zijn.

Alle tijdstippen in deze gids zijn omgerekend naar Centraal-Europese Zomertijd (CEST), het tijdzone-regime dat geldt in België gedurende het hele toernooi. Let wel: door het tijdverschil van zes uur met de Amerikaanse oostkust en negen uur met de westkust, vallen sommige wedstrijden diep in de Belgische nacht. Daar kom ik later uitgebreid op terug.

Het nieuwe format: 48 landen en wat dat betekent

Toen de FIFA in 2017 besliste om het WK uit te breiden van 32 naar 48 deelnemers, was de kritiek niet mals. “Verwaterd,” schreven Europese media. “Onnodig,” vonden puristen. Negen jaar later staan we aan de vooravond van de eerste editie in dit format, en de realiteit is genuanceerder dan de krantenkoppen van destijds suggereerden. Meer landen betekent meer verhalen, meer debutanten, meer onvoorspelbaarheid — maar ook meer wedstrijden, meer reistijd en een complexere knock-outfase die tactisch denken beloont.

Het hart van de verandering zit in de groepsfase. In plaats van acht groepen van vier (zoals bij de vorige vijf edities) zijn er nu twaalf groepen van vier. Elke ploeg speelt dus nog steeds drie groepswedstrijden, wat betekent dat elk punt telt en een misstap vroeg in het toernooi al fataal kan zijn. De top twee van elke groep plaatst zich rechtstreeks voor de knock-outfase, en de acht beste nummers drie krijgen een tweede kans. Dit is nieuw en heeft directe gevolgen voor hoe we naar de groepen kijken: een derde plaats is geen schande meer, maar kan het verschil zijn tussen thuiskomen en een plek in de ronde van 32.

Groepsfase — twaalf groepen van vier

De twaalf groepen leverden bij de loting in december 2025 zowel zware als onevenwichtige poules op. Groep H met Spanje en Uruguay is door veel analisten bestempeld als de zwaarste, terwijl Groep E met Duitsland, Ivoorkust, Ecuador en Curaçao een duidelijke favoriet kent. Voor België leverde pot 1 een relatief comfortabele loting op in Groep G met Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland — maar “comfortabel” is een woord dat je op een WK met voorzichtigheid moet gebruiken.

De groepsfase duurt van 11 tot en met 27 juni, met vier wedstrijden per dag in de openingsfase. Elke speeldag zijn er vroege duels (18:00 CEST), avondwedstrijden (21:00 CEST) en late sessies die in België na middernacht beginnen. Die spreiding is een direct gevolg van de drie tijdzones van de gastlanden: wedstrijden in Mexico-Stad beginnen zes uur vroeger dan in Vancouver, wat een logistieke puzzel oplevert voor zowel teams als kijkers.

Knock-outfase — van 32 naar de finale

Hier wordt het nieuw. De knock-outfase begint met een ronde van 32, iets wat we bij vorige WK’s niet kenden (daar ging het van groepsfase naar achtste finales). De 32 geplaatste teams bestaan uit 24 directe kwalificanten (twee per groep) plus de acht beste nummers drie. Die acht worden gerangschikt op basis van punten, doelsaldo en gescoorde doelpunten — exact dezelfde methode die de UEFA gebruikt bij het EK sinds 2016.

Na de ronde van 32 volgen de achtste finales, kwartfinales, halve finales en de finale. Dat zijn vijf knock-outronden in totaal, één meer dan bij een 32-landentoernooi. Voor een land als België, dat traditioneel sterk begint maar in de knock-outfase worstelt met de druk, is die extra ronde zowel een kans als een risico. Eén slechte avond meer kan je toernooi beëindigen. Maar één goede avond extra brengt je dichter bij de felbegeerde halve finale — of verder.

De finale wordt gespeeld op 19 juli in het MetLife Stadium in East Rutherford, New Jersey, op een steenworp afstand van Manhattan. Het is het grootste stadion van het toernooi met een capaciteit van ruim 82.000 toeschouwers, en het zal het decor zijn van wat ongetwijfeld een van de meest bekeken sportevenementen van 2026 wordt.

Drie gastlanden: VS, Mexico en Canada

Een WK in drie landen tegelijk — het is eerder vertoond (Japan en Zuid-Korea in 2002), maar nooit op deze schaal. De Verenigde Staten nemen het leeuwendeel voor hun rekening met elf stadions, Mexico voegt er drie aan toe en Canada twee. Samen vormen ze een speelveld dat zich uitstrekt van Vancouver aan de Pacifische kust tot Miami aan de Atlantische Oceaan, een afstand van meer dan 4.500 kilometer. Voor Europese fans die de reis maken, betekent dit dat je niet zomaar “naar het WK” vliegt — je moet keuzes maken.

De elf Amerikaanse stadions liggen verspreid over het hele land. Aan de oostkust vind je het MetLife Stadium (finale), het Lincoln Financial Field in Philadelphia en het Gillette Stadium nabij Boston. In het zuiden zijn er het Hard Rock Stadium in Miami, het NRG Stadium in Houston, het AT&T Stadium in Dallas en het Mercedes-Benz Stadium in Atlanta. Aan de westkust speelt het SoFi Stadium in Los Angeles een hoofdrol, en in het noordwesten is er het Lumen Field in Seattle. Daartussen ligt het GEHA Field at Arrowhead Stadium in Kansas City, centraal in het land. Al deze stadions zijn NFL-arena’s die voor de gelegenheid worden omgebouwd naar voetbalvelden — een proces dat de FIFA al in 2024 is begonnen te testen.

Mexico brengt het Estadio Azteca in Mexico-Stad, een icoon van het wereldvoetbal dat al twee WK-finales huisvestte (1970 en 1986). Daarnaast zijn er het Estadio BBVA in Monterrey en het Estadio Akron in Guadalajara. Canada wordt vertegenwoordigd door BMO Field in Toronto en BC Place in Vancouver. Voor de Rode Duivels is BC Place relevant: daar wordt de derde groepswedstrijd tegen Nieuw-Zeeland gespeeld.

Tijdzones en Belgische kijktijden

Dit is waar het voor de Belgische fan concreet wordt. Het tijdverschil met de Amerikaanse oostkust bedraagt zes uur (CEST), met de centrale tijdzone zeven uur, en met de westkust negen uur. Een wedstrijd die in Seattle om 15:00 lokale tijd begint, is bij ons om middernacht. Een duel om 21:00 in Los Angeles? Dan is het 06:00 ’s ochtends in Brussel.

Concreet voor de Belgische groepswedstrijden: België tegen Egypte op 15 juni begint om 21:00 CEST — een prima tijdstip voor een zomeravond met vrienden. België tegen Iran op 21 juni start eveneens om 21:00 CEST in Los Angeles. Maar de derde groepswedstrijd, Nieuw-Zeeland tegen België op 26 juni in Vancouver, begint pas om 05:00 CEST. Dat is een nachtelijke wake of een extreem vroege wekker, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Bereid je daar nu al op voor — of plan een vrije dag op 26 juni.

De meeste groepswedstrijden op andere locaties volgen een patroon van drie tijdsloten: 18:00, 21:00 en 00:00 of 03:00 CEST. In de knock-outfase verschuift het schema richting de grotere stadions aan de oostkust, waardoor de tijdstippen voor Belgische kijkers geleidelijk gunstiger worden. De halve finales en finale worden gespeeld in het MetLife Stadium (oostkust), wat betekent dat de finale op 19 juli rond 21:00 CEST zou moeten beginnen — ideaal voor een Belgische zomeravond.

De 12 groepen met favorieten en outsiders

Twaalf groepen, achtenveertig landen, en voor het eerst in de WK-geschiedenis een ronde van 32 na de groepsfase. Laat me je door elke groep leiden met een Belgische bril op — want uiteindelijk willen we weten wie we in de knock-outfase kunnen treffen.

Groep A: Mexico, Zuid-Korea, Zuid-Afrika, Tsjechië. Mexico opent het toernooi in het Estadio Azteca en heeft het thuisvoordeel, maar Zuid-Korea is met zijn snelheid en discipline een lastige tegenstander. Zuid-Afrika is de emotionele outsider en Tsjechië kan verrassen met zijn georganiseerde defensie. Verwachte top twee: Mexico en Zuid-Korea.

Groep B: Canada, Zwitserland, Qatar, Bosnië en Herzegovina. Canada profiteert van eigen publiek in Toronto, maar Zwitserland is op papier de sterkste ploeg. Qatar, de organisator van 2022, heeft WK-ervaring maar mist de kwaliteit van de Europese ploegen. Bosnië brengt individuele klasse maar weinig toernooiervaring op dit niveau. Verwachte top twee: Zwitserland en Canada.

Groep C: Brazilië, Marokko, Schotland, Haïti. Een groep met een duidelijke favoriet en een gevaarlijke nummer twee. Brazilië wil revanche na de kwartfinale-exit van 2022, maar Marokko — halvefinalist in Qatar — is geen doorsnee outsider. Schotland brengt passie en Haïti het mooiste sprookjesverhaal van dit WK als debutant in alles behalve naam. Verwachte top twee: Brazilië en Marokko.

Groep D: VS, Paraguay, Australië, Turkije. Het gastland VS heeft in deze groep een reële kans op de eerste plaats, maar Turkije is een onvoorspelbare tegenstander met een mix van ervaring en jong talent. Paraguay en Australië strijden om de kruimels. Verwachte top twee: VS en Turkije.

Groep E: Duitsland, Ivoorkust, Ecuador, Curaçao. Duitsland is na het sterke thuis-EK van 2024 herboren en zou deze groep zonder al te veel moeite moeten winnen. Ivoorkust, de Afrikaanse kampioen, is de gedoodverfde nummer twee. Ecuador heeft kwaliteit maar mist de diepte. Curaçao debuteert en geniet. Verwachte top twee: Duitsland en Ivoorkust.

Groep F: Nederland, Japan, Zweden, Tunesië. Onze noorderburen zitten in een lastiger groep dan het op het eerste gezicht lijkt. Japan was kwartfinalist in 2022 en groeit elk toernooi, Zweden is terug na afwezigheid op het EK en Tunesië brengt Afrikaans blok. Een groep waar elke wedstrijd op het scherp van de snede wordt gespeeld. Verwachte top twee: Nederland en Japan — maar zonder zekerheid.

Groep G: België, Egypte, Iran, Nieuw-Zeeland. Onze groep. De volledige Groep G-analyse staat elders op deze site, maar in het kort: België is de duidelijke favoriet, Egypte met Mohamed Salah de gevaarlijkste tegenstander, Iran de gedisciplineerde verrasser en Nieuw-Zeeland de sympathieke underdog. Een eerste plaats is de verwachting, maar onderschat de openingswedstrijd tegen Egypte niet.

Groep H: Spanje, Kaapverdië, Saoedi-Arabië, Uruguay. Dit is mogelijk de zwaarste groep van het toernooi. Spanje als EK-kampioen en Uruguay als Zuid-Amerikaanse grootmacht in dezelfde poule — dat garandeert vuurwerk. Kaapverdië debuteert en Saoedi-Arabië hoopt op een herhaling van de stunt tegen Argentinië in 2022. Verwachte top twee: Spanje en Uruguay, maar dit wordt bloedig.

Groep I: Frankrijk, Senegal, Irak, Noorwegen. Frankrijk domineert deze groep op papier, maar Senegal is een serieuze Afrikaanse macht en Noorwegen brengt met Erling Haaland een speler die elk duel kan beslissen. Irak is de underdog. Verwachte top twee: Frankrijk en Senegal, met Noorwegen als gevaarlijke nummer drie.

Groep J: Argentinië, Algerije, Oostenrijk, Jordanië. Titelverdediger Argentinië opent zijn jacht op een derde opeenvolgende WK-titel. De groep is haalbaar: Algerije brengt Afrikaans temperament, Oostenrijk is georganiseerd maar niet spectaculair, Jordanië debuteert. Verwachte top twee: Argentinië met ruime marge, Oostenrijk als nummer twee.

Groep K: Colombia, Oezbekistan, DR Congo, Portugal. De meest onvoorspelbare groep. Colombia en Portugal zijn op papier de favorieten, maar ze zitten in dezelfde poule — dat betekent dat een van de twee al in de groepsfase onder druk komt te staan. Oezbekistan debuteert en DR Congo is een onbekende kracht. Verwachte top twee: Portugal en Colombia, maar de volgorde is onzeker.

Groep L: Engeland, Kroatië, Ghana, Panama. Engeland is favoriet, maar Kroatië — met zijn WK-ervaring en tactische maturiteit — is geen gemakkelijke tegenstander. Ghana brengt atletiek en Panama verdedigt met overgave. Verwachte top twee: Engeland en Kroatië.

Speelschema: belangrijke data voor Belgische fans

Negen jaar geleden begon ik met het bijhouden van een persoonlijk WK-dagboek — wedstrijden, analyses, opvallende momenten. In 2026 heb ik daar 39 speeldagen voor nodig, verspreid over vijf weken en drie tijdzones. Laat me de data uitlichten die er voor Belgische fans het meest toe doen.

Het toernooi opent op woensdag 11 juni met Mexico tegen Zuid-Afrika in het Estadio Azteca. Die wedstrijd begint om 23:00 CEST — laat, maar draaglijk voor een woensdag. De eerste volle speeldag is 12 juni, wanneer er vier groepswedstrijden op het programma staan. Vanaf dat moment rolt het toernooi als een machine door tot 27 juni, met elke dag minimaal drie duels.

De drie Belgische groepswedstrijden zijn de ankerpunten van je zomer. Op maandag 15 juni speelt België de opener tegen Egypte in het Lumen Field in Seattle, aftrap om 21:00 CEST. Op zondag 21 juni volgt België tegen Iran in het SoFi Stadium in Los Angeles, eveneens om 21:00 CEST. En op vrijdag 26 juni sluit België de groepsfase af tegen Nieuw-Zeeland in BC Place in Vancouver, met een aftrap om 05:00 CEST — de beruchte nachtwedstrijd.

Na de groepsfase begint de knock-outfase op 28 juni met de ronde van 32. Als België de groep wint, speelt het vermoedelijk op 29 of 30 juni. De achtste finales volgen op 2 en 3 juli, de kwartfinales op 8 en 9 juli, de halve finales op 14 en 15 juli, en de finale op zaterdag 19 juli. Naarmate het toernooi vordert, verschuiven de wedstrijden naar de oostkust van de VS, wat gunstiger is voor de Belgische klok: de meeste knock-outwedstrijden beginnen tussen 21:00 en 03:00 CEST.

Mijn advies: blokkeer de periodes 15-26 juni (groepsfase België) en 28 juni tot 19 juli (knock-outfase) in je agenda. Plan vrije dagen rond de drie Belgische groepsduels, en zeker rond 26 juni als je de nachtwedstrijd in Vancouver live wilt zien. Het WK duurt 39 dagen — dat is langer dan welk Belgisch verlofstramien ook. Plan slim.

Nieuwkomers op het WK: Kaapverdië, Curaçao, Jordanië, Oezbekistan

Elk WK heeft zijn sprookjes, en in 2026 worden er minstens vier geschreven nog voor de eerste bal gerold is. Vier landen staan voor het eerst op het allerhoogste podium, en elk van hen draagt een verhaal mee dat verder reikt dan voetbal alleen.

Kaapverdië, een eilandstaat voor de kust van West-Afrika met een bevolking van nog geen 600.000 mensen, is de kleinste deelnemer ooit aan een WK. Het land kwalificeerde zich via de Afrikaanse route en treft in Groep H meteen Spanje en Uruguay — een doop door vuur. Maar Kaapverdië heeft al bewezen dat het zich niet laat intimideren: in de Afrikaanse kwalificatie werden gevestigde namen als Ghana en Kameroen opzij gezet. De selectie bestaat grotendeels uit spelers die in Europese competities actief zijn, wat het technische niveau waarborgt.

Curaçao, het Nederlands-Caribische eiland, brengt een bijzonder verhaal voor de Belgische fan. Meerdere spelers in de selectie hebben een connectie met het Belgische en Nederlandse voetbal, en de coaching staff heeft banden met de Lage Landen. In Groep E treffen ze Duitsland, Ivoorkust en Ecuador — een zware opgave, maar het feit dat ze er staan is al een overwinning. De bevolking van het eiland telt zo’n 150.000 inwoners, wat Curaçao nog kleiner maakt dan menige Belgische gemeente.

Jordanië kwalificeerde zich via de Aziatische route en verraste vriend en vijand door in de kwalificatie sterke resultaten te boeken tegen gevestigde Aziatische machten. In Groep J treffen ze titelverdediger Argentinië — een wedstrijd die alleen al door het contrast op het veld onvergetelijk wordt. Het Jordaanse voetbal heeft de afgelopen jaren een professionalisering doorgemaakt die zijn vruchten afwerpt.

Oezbekistan, ten slotte, is de meest bevolkte debutant met ruim 36 miljoen inwoners. Het Centraal-Aziatische land heeft een sterke voetbaltraditie maar stond nog nooit op een WK. In Groep K wacht een confrontatie met Colombia en Portugal — twee zwaargewichten — en DR Congo. De Oezbeekse selectie combineert ervaren spelers uit de Russische en Aziatische competities met jong talent dat in Europese academies is opgeleid.

Voor elk van deze vier landen is de deelname aan het WK 2026 een historisch moment. Als analist kijk ik vooral naar de impact die ze kunnen hebben op de groepsdynamiek: een onverwacht punt van een debutant kan de verhoudingen in een groep volledig op zijn kop zetten. Denk aan Saoedi-Arabië dat in 2022 Argentinië versloeg in de openingswedstrijd — niemand had het verwacht, iedereen herinnert het zich.

Grote afwezigen: Italië, Denemarken en andere verrassingen

Het WK 2026 heeft 48 plekken, zestien meer dan in 2022, en toch zijn er opvallende namen die ontbreken. De meest schrijnende afwezige is Italië — viervoudig wereldkampioen, dat voor het derde WK op rij niet kwalificeerde. Na de no-shows van 2018 en 2022 had de Italiaanse bond gehoopt dat de uitbreiding naar 48 landen hen zou redden, maar de kwalificatiecampagne liep opnieuw vast. Voor een land dat in 2021 nog Europees kampioen werd, is dit een crisis zonder precedent.

Denemarken, halvefinalist op het EK 2021 en een constante factor op de laatste toernooien, ontbreekt eveneens. De Denen hadden een ongelukkige kwalificatiegroep en betaalden de prijs voor inconsistentie in de cruciale wedstrijden. Polen, Servië en Wales — alle drie aanwezig in Qatar 2022 — kwalificeerden zich evenmin. Kameroen, dat al op 8 WK’s aanwezig was, is een andere opvallende afwezige.

De afwezigheid van deze landen creëert een verschuiving in de machtsbalans. Europa heeft weliswaar 16 van de 48 plekken, maar de kwaliteit is dunner gespreid. Azië en Afrika hebben meer vertegenwoordigers dan ooit, wat het toernooi onvoorspelbaarder maakt. Voor de Belgische fan is de afwezigheid van Denemarken relevant: de Denen waren een directe concurrent in de Europese hiërarchie en hun wegvallen opent ruimte voor de Rode Duivels om zich te profileren als een van de sterkere Europese deelnemers buiten de absolute top.

Costa Rica, een vaste WK-ganger sinds 2002, mist het feest eveneens, net als de Concacaf-buren Jamaica. In Zuid-Amerika viel de afwezigheid van Bolivia en Venezuela binnen de verwachtingen, maar het Chileense voetbal — ooit een continentale macht onder Bielsa en Sampaoli — is in een diep dal beland en mist voor de tweede keer op rij het WK. De Chileense generatie van Sánchez, Vidal en Bravo is verouderd zonder dat een waardige opvolger is opgestaan.

Wat de afwezigheid van deze landen betekent voor het toernooi als geheel: minder automatismen, meer verrassingen. Italië’s defensieve school, Denemarkens collectieve pressing, Polens afhankelijkheid van Lewandowski — het zijn speelstijlen die we dit jaar niet zullen zien. In hun plaats komen nieuwe gezichten met nieuwe verhalen. Dat is de prijs en de belofte van een uitgebreid WK.

Het WK door een Belgische bril: onze route naar de finale

Elke keer als de loting achter de rug is, pak ik een vel papier en teken ik het toernooischema uit. Niet om te voorspellen, maar om te begrijpen welke paden er openstaan — en welke obstakels er wachten. Voor de Rode Duivels ziet de route er in 2026 als volgt uit.

De groepsfase in Groep G is op papier de meest haalbare horde. België is de hoogst gerankte ploeg, met Egypte als enige serieuze concurrent voor de eerste plaats. Een eerste plaats in de groep is cruciaal, want die bepaalt aan welke kant van het schema je terechtkomt in de knock-outfase. Historisch gezien presteren de Rode Duivels sterk in groepsfases — op de laatste drie WK’s werd elke keer de groep gewonnen.

Als België Groep G wint, wacht in de ronde van 32 vermoedelijk een nummer drie uit een andere groep — een tegenstander die al onder druk staat en met de rug tegen de muur speelt. Dat klinkt gunstig, maar vergeet niet dat de nummers drie van sterke groepen (denk aan de verliezer van het Spanje-Uruguay-duel in Groep H) serieuze ploegen kunnen zijn.

In de achtste finales zou België, bij een gunstige afloop, een winnaar uit Groep F of Groep E kunnen treffen — dat betekent potentieel Nederland of Duitsland. Onze buurlanden als tegenstander in een WK-knock-outwedstrijd: het is een scenario dat elke Belgische sportjournalist al maanden bespreekt. De kwartfinales brengen ons mogelijk in de buurt van Frankrijk of een andere Europese grootmacht. En de halve finales? Daar wachten de zwaarste namen: Argentinië, Brazilië, Engeland.

Het pad naar de finale loopt voor de Rode Duivels door een mijnenveld van topteams, maar dat geldt voor elke serieuze WK-kandidaat. De sleutel ligt in de groepsfase: win de groep, vermijd het zware deel van het schema zo lang mogelijk, en bouw momentum op. In mijn negen jaar als analist heb ik geleerd dat toernooien niet worden gewonnen door de beste ploeg, maar door de ploeg die op het juiste moment in vorm is. De vraag is niet of België goed genoeg is — de vraag is of België op het juiste moment piekt.

Er is nog een factor die zelden wordt benoemd: de reisafstanden. België speelt in Seattle, Los Angeles en Vancouver — drie steden aan de westkust, wat logistiek gunstig is. Geen kruislingse vluchten van oost naar west tussen groepswedstrijden, zoals sommige andere teams wel moeten maken. Als de Rode Duivels de groepsfase overleven, verschuift het zwaartepunt naar het midden en oosten van de VS. Die overgang van westkust naar oostkust, met een tijdverschil van drie uur, is een detail dat in de voorbereiding wordt meegenomen maar dat fans vaak over het hoofd zien.

39 dagen die een voetballeven kunnen definiëren

Het WK 2026 wordt het grootste voetbaltoernooi ooit georganiseerd. Achtenveertig landen, zestien stadions, drie gastlanden, 104 wedstrijden, en een format dat voor het eerst wordt uitgetest op het hoogste niveau. Voor de Belgische fan is het een zomer die alles in zich heeft: de emotie van een gouden generatie die haar laatste kans grijpt, de spanning van een haalbare groep met verborgen gevaren, en de droom van een route die — als alles meezit — tot de finale in New Jersey kan leiden.

In de komende weken bouw ik op DuivelsGok een compleet beeld op van alles wat je nodig hebt: van diepgaande analyses van de Rode Duivels tot odds-vergelijkingen, van groepsanalyses tot stadionportretten. Dit is de gids die ik zelf had willen lezen als ik geen analist was — en ik hoop dat je er net zoveel uit haalt als ik erin stop.

Het aftellen is begonnen. 11 juni is dichterbij dan je denkt.

Gemaakt door de redactie van 'Bevoetbalwk2026'.